انالیز ماشین ها

پروسهٔ توسعهٔ هامر EV بسیار کوتاه بود. خبر ساخت این خودرو در ژوئن ۲۰۱۹ اعلام شد، در اکتبر ۲۰۲۰ معرفی شد و در سپتامبر ۲۰۲۱ روی خط تولید رفت. حتی به‌روزرسانی میان‌دوره‌ای یک محصول موجود هم در بازه‌ای دوساله دشوار است چه رسد به ساخت خودرویی با طراحی و پلت‌فرم کاملاً جدید که از باطری‌های پیشرفته و قوای محرکهٔ سه موتور به همراه سیستم اطلاعاتی-سرگرمی کاملاً جدید و بهترین تکنولوژی‌های ایمنی فعال جنرال موتورز استفاده می‌کند آن‌هم در دوران شیوع یک بیماری گسترده و اختلال در زنجیرهٔ تأمین قطعات. این یعنی کار جنرال موتورز واقعاً شاهکار بوده است.

روی جاده

هامر EV فعلاً فقط در نسخهٔ ادیشن وان با قیمت ۱۱۲ هزار دلار به بازار عرضه شده است. این نسخه به سه موتور الکتریکی مجهز است که یکی در جلو و دوتا در عقب نصب شده‌اند و مجموعاً ۱۰۰۰ اسب بخار قدرت و ۱۶۲۵ نیوتن متر گشتاور تولید می‌کنند. بله این اعداد واقعاً خیره‌کننده هستند ولی برای به حرکت درآوردن خودرویی که بیش از ۴ تن وزن دارد به چنین اعدادی نیاز است. با وجود این وزن بسیار سنگین، هامر EV خودروی کاملاً سریعی است. با فشردن پدال گاز، دماغهٔ خودرو بالا می‌آید و در صندلی‌های چرمی فرو خواهید رفت. هامر با چنین سرعتی همهٔ پیکاپ‌های بازار حتی ریویان R1T و رم TRX را در گردوغبار خود رها می‌کند اما برای داشتن تجربه‌ای هیجان‌انگیزتر باید از لانچ کنترلی که جی‌ام‌سی نام Watts To Freedom را روی آن نهاده استفاده کرد.

این سیستم باعث می‌شود هامر کوه‌پیکر ظرف تنها ۳ ثانیه از صفر به سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت برسد. برای فعال کردن این ویژگی کافی است دو بار دکمهٔ کنترل کشش را بزنید و حالت WTF را با فشردن یک دکمه روی غربیلک فرمان تأیید کنید. با این کار غیر از جلوه‌های صوتی و گرافیکی جالب، سیستم تعلیق بادی خودرو برای بهبود آئرودینامیک پایین‌تر می‌آید و موتورهای الکتریکی برای طوفان آماده می‌شوند. حال پای چپ را محکم روی پدال ترمز قرار دهید و با پای راست پدال گاز را بشدت فشار دهید تا این غول ۴ تنی مثل موشک به جلو شلیک شود.

مطمئناً هامر EV پرفورمنس فوق‌العاده‌ای دارد اما نگرانی ما مدیریت و هدایت درست یک کوه ۴ تنی است که این‌قدر قدرت دارد. سیستم تعلیق بسیار نرم است، لاستیک‌های آفرودی از آسفالت بیزار هستند و ترمزها از دیسک‌های معمولی ۱۴ اینچی استفاده می‌کنند. قوانین فیزیک را نمی‌توان شوخی گرفت و هامر EV گاهی به‌طور خطرناکی تا مرز شکستن آن‌ها پیش می‌رود. درهرحال، باعث‌وبانی همهٔ این توانایی‌ها باطری‌های اولتیوم هستند یعنی باطری‌هایی که در تمام محصولات الکتریکی آیندهٔ جنرال موتورز استفاده خواهند شد.

این شرکت رویکرد متفاوتی را از رقیب اصلی خود یعنی فورد دنبال کرده است زیرا درحالی‌که فورد در خودروهایی مثل F150 لایتنینگ و موستانگ مک‌ایی از معماری الکتریکی ۴۰۰ ولتی استفاده می‌کند، خودروهای اولتیوم جنرال موتورز از معماری پیشرفته‌تر ۸۰۰ ولتی برخوردار هستند. به لطف این ویژگی، سرعت شارژ باطری‌های هامر با استفاده از شارژرهای سریع DC تکان‌دهنده خواهد بود. با حدود ۱۲ دقیقه شارژ با استفاده از شارژرهای ۳۵۰ کیلوواتی، ۱۶۰ کیلومتر به برد پکیج باطری‌های ۲۰۰ کیلووات ساعتی هامر اضافه می‌شود درحالی‌که با شارژرهای ۱۷۵ کیلوواتی، از ۲۰ تا ۸۰ درصد از باطری‌ها ظرف ۴۲ دقیقه شارژ می‌شود. شارژرهای ۱۵۰ کیلوواتی اما این زمان‌ها را دو برابر می‌کند.

استون مارتین (به انگلیسی: Aston Martin) شرکت خودروسازی بریتانیایی است، که در زمینه مهندسی، طراحی و ساخت خودروهای اسپورت فعالیت می‌کند. این شرکت در سال ۱۹۱۳ توسط رابرت بمفورد و لیونل مارتین در شهر لندن تأسیس شد.

از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۷ استون مارتین بخشی از گروه پرمیر اتوموتیو به‌شمار می‌آمد، استون مارتین یک شرکت خودروسازی بریتانیایی میباشد که امروزه خودروهای اسپرت و سوپراسپرت را عرضه می‌کند.[۳]

تاریخچه[ویرایش]

استون مارتین دی‌پی۲۱۵

استون مارتین در سال ۱۹۱۳ توسط لیونل مارتین و رابرت بمفورد تأسیس شد.[۴] این دو نفر با مشارکت یکدیگر شرکتی تحت عنوان بمفورد اند مارتین تأسیس کرده و اقدام به فروش ماشین‌هایی که توسط کمپانی سینگر از منطقه‌ای در کالو استریت، لندن نمودند. همچنین آنها در این منطقه به خودروهای تولید شده توسط کمپانی‌های جی.دبلیو.کی و کالتروپ خدمات تعمیر و نگهداری، ارائه می‌نمودند.[۵]

مارتین در مسابقهٔ ویژه‌ای در آستون هیل، در منطقه‌ای نزدیک استون کلینتون شرکت کرد، که پس از موفقیت در آن، این دو نفر تصمیم به ساخت خودروی خود گرفتند. نخستین ماشینی که تحت عنوان استون مارتین تولید شد، توسط مارتین طراحی شده بود. این خودرو از قرار دادن یک موتور چهار سیلندر کاونتری سیمپلکس، بر روی اتاق یک ایزوتا فرانچینی مدل ۱۹۰۸ تشکیل شده بود.[۶][۷]

این دو نفر مالکیت مناطقی را در هنیکر، واقع در کنزینگتون بدست آوردند و موفق شدند اولین اتومبیل مشترک خود را در مارس ۱۹۱۵ تولید کنند. اما به دلیل آغاز جنگ جهانی اول، فرایند ساخت این خودرو هرگز عملی نشد و با گسترش جنگ، مارتین به نیروی دریایی بریتانیا پیوست، بمفورد نیز به ارتش بریتانیا ملحق شد. تمام تجهیزات و ماشین‌آلات این کارخانه نیز به یک شرکت هواپیماسازی انگلیسی، تحت عنوان شرکت هوانوردی ساپ‌ویت فروخته شد.

پس از جنگ، آنها محل جدیدی را در خیابان آبینگدن، کنزینگتون پیدا کردند و یک ماشین جدید طراحی نمودند. در سال ۱۹۲۰ بمفورد کارخانه را ترک نمود، ولی یک سال بعد، آنها با دریافت وام و تأمین بودجه لازم از کونت لوئیس زبوروسکی، شرکت بمفورد اند مارتین را احیا کردند. در سال ۱۹۲۲ شرکت بمفورد اند مارتین، تولید اتومبیل برای رقابت در مسابقات اتومبیل‌رانی جایزه بزرگ فرانسه را آغاز نمود. تا اواسط دهه ۱۹۲۰ تقریباً ۵۵ اتومبیل، در دو پیکره شاسی بلند و شاسی کوتاه تولید شده بود. بامفورد اند مارتین در سال ۱۹۲۵ ورشکست شد و با تعطیلی کارخانه ساخت خودرو، مارتین شرکت را ترک نمود. در سال ۱۹۲۶ بیل رنویک و آگوستوس برتلی، با مشارکت چند سرمایه‌گذار همچون لیدی چارنوود کنترل شرکت را در اختیار گرفتند و اقدام به تغییر نام شرکت بمفورد اند مارتین تحت عنوان استون مارتین موتورز نمودند. در فاصله سالهای ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۷ برتلی به عنوان مدیر فنی و طراح اتومبیل‌های آستون مارتین فعالیت می‌کرد. از سال ۱۹۳۶ استون مارتین بر ساخت و تولید خودروهای جاده‌ای تمرکز نمود و تا یک سال قبل از آغاز جنگ جهانی دوم شمار ۷۰۰ دستگاه خودرو تولید کرده بود. با آغاز جنگ دوم جهانی، استون مارتین ساخت خودرو را متوقف کرد. این شرکت در طول جنگ جهانی دوم به تولید قطعات هواپیما مشغول بود.

از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۷ استون مارتین بخشی از شرکت خودروسازی فورد بود، که در سال ۲۰۰۰ به عنوان بخشی از گروه اتوموتیو پرمیر محسوب شد. در ۱۲ مارس ۲۰۰۷ این شرکت به قیمتی معادل ۴۷۹ میلیون یورو به وسیلهٔ یک کنسرسیوم مشارکتی خریداری شد. این کنسرسیوم توسط دیوید ریچاردز مدیریت می‌شد. همچنین شرکت‌های کویتی الدار و سرمایه‌گذاری ادیم، همچنین بازرگان آمریکایی؛ جان سندرز در این کنسرسیوم، سرمایه‌گذاری کردند. شرکت فورد نیز با سرمایه ۷۷ میلیون دلار، مالکیت ۱۰٪ از شرکت استون مارتین را حفظ کرد.

هنسی ونوم اف۵ (به انگلیسی: Hennessey Venom F5) یک خودروی اسپورت است که توسط شرکت خودروسازی آمریکایی وسایل نقلیه ویژه هنسی که در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد، توسعه و تولید شده‌است. هنسی با دلتا موتور اسپورت از سیلوراستون، انگلستان برای توسعه وسیله نقلیه قرارداد بسته است، که اولین وسیله نقلیه اختصاصی جدید این شرکت به‌عنوان یک سازنده با عنوان معتبر خواهد بود.[۴] دلتا موتور اسپورت همچنین تمامی خودروهای نسل قبلی ونوم جی‌تی را برای هنسی در تأسیسات خود در انگلستان تولید کرد.[۵][۶]

نام اف۵ اشاره‌ای به گردباد اف۵ است، بالاترین امتیاز در مقیاس فوجیتا، که به سرعت‌های بالای ۲۶۱–۳۱۸ مایل بر ساعت (۴۲۰–۵۱۲ کیلومتر بر ساعت) می‌رسد.[۷] هدف هنسی به‌عنوان یک تولید کننده دستیابی به حداکثر سرعت بیش از ۳۰۰ مایل بر ساعت (۴۸۵ کیلومتر بر ساعت) برای کسب عنوان سریع‌ترین خودروی تولیدی جهان است.[۸][۹]

انتشار اولیه[ویرایش]

نمای سه چهارم عقب

اف۵ رودستر

هنسی ونوم اف۵ برای اولین بار در اوت ۲۰۱۴ معرفی شد.[۱۰] پس از آن، به‌عنوان یک ماکت خارجی در نمایشگاه سما آمریکا در لاس وگاس در ۱ نوامبر ۲۰۱۷ نشان داده شد. این شامل موتور یا داخلی نبود.[۱۱]

مشخصات فنی[ویرایش]

گزارش‌های اولیه حاکی از آن بود که ونوم اف۵ از یک موتور ۷٫۴ لیتری توربوشارژ دوگانه وی۸ کاملاً سفارشی و اختصاصی استفاده می‌کند. بعداً مشخص شد که درحالی‌که این موتور هنوز در حال توسعه است، حجم موتور حتی بیشتر از ۸٫۰ لیتر خواهد بود، اما حجم نهایی موتور ۶٫۶ لیتر است. قدرت خروجی موتور ۱٬۸۱۷ اسب بخار (۱٬۳۵۵ کیلووات؛ ۱٬۸۴۲ اسب بخار متری) و گشتاور ۱٬۱۹۳ پوند-فوت (۱٬۶۱۷ نیوتن متر) تایید شده‌است. ونوم اف۵ دارای یک موتور بلوک آهنی سفارشی خواهد بود.[۱۲] حداکثر سرعت از طریق سیستم ردیابی سرعت ۳۰۱ مایل بر ساعت (۴۸۴ کیلومتر بر ساعت) است. هنسی پیش‌بینی می‌کند که شتاب ۰–۱۸۶ مایل بر ساعت (۰–۳۰۰ کیلومتر بر ساعت) در کمتر از ۱۰ ثانیه و از ۰–۲۴۹ مایل بر ساعت (۰–۴۰۰ کیلومتر بر ساعت) در مدت زمانی حدود ۲۰ ثانیه خواهد بود.[۱۳]

جعبه‌دنده موجود یک جعبه‌دنده دستی ۷ سرعته تک کلاچه خودکار CIMA[۱۴] با شیفترهای پدال است که چرخ‌های عقب را به حرکت در می‌آورد و خودرو را به چرخ‌های عقب محرک می‌کند.

شاسی و بدنه تقریباً به طور کامل از فیبر کربن ساخته خواهد شد. آیرودینامیک فعال در حال حاضر با بدنه جفت شده‌است، اولین مورد برای هنسی. بر اساس گزارش‌ها، وزن با مایعات ۲٬۹۵۰ پوند (۱٬۳۳۸ کیلوگرم) است که نسبت قدرت به وزن را ۱۳۵۸ اسب بخار در تن تعیین می‌کند.[۱۵] به‌دلیل استفاده از آیرودینامیک فعال و طراحی شیک و جدید، ضریب درگ تخمینی آن ۰٫۳۳=Cd است.[۱۶] برای اف۵ تولیدی، این مقدار به Cd=۰٫۳۹ افزایش یافت.[۱۷]

هنسی همچنین تاکید زیادی بر فضای داخلی، کیفیت و راحتی داشته است، و اینکه علی‌رغم ارائه عملکرد فوق‌العاده، این وسیله نقلیه همچنان یک تجربه داخلی جادار و راحت را ارائه می‌دهد که می‌تواند رانندگان و مسافران قد بلند و بزرگ را در خود جای دهد. گفته شد که یک بازیکن ناشناس NFL، که تنها ۶٫۷ اینچ قد دارد، پس از شروع تولید کامل، سفارش یکی از اولین مدل‌ها را داده‌است.[۱۸]

هر ونوم اف۵ به‌همراه "Treasure Chest"، یک جعبه آلومینیومی غول‌پیکر حاوی جا کلیدی، یک شارژر قطره‌ای مغناطیسی و یک قلاب بکسل ارائه می‌شود. شماره سریال فوب کلید از یک قطعه فلزی ساخته شده‌است که از پرتاب شاتل فضایی دور ریخته شده‌است. بنیانگذار شرکت جان هنسی این قطعه را توسط یک فضانورد دریافت کرد و آن را تکه‌تکه کرد تا به صاحبان ونوم اف۵ «تکه‌ای فضا» بدهد.[۱۹]

تولید[ویرایش]

تولید به ۲۴ دستگاه محدود خواهد شد که ۱۲ دستگاه از آن تا دسامبر ۲۰۲۰ فروخته شده بود. قیمت این خودرو در ایالات متحده در ابتدا ۱.۶ میلیون دلار بود، اما بعداً برای ۱۲ دستگاه باقی مانده به ۲٫۱ میلیون دلار افزایش یافت.[۳]

هشت خودرو برای ساخت و تحویل در سال ۲۰۲۱ برنامه‌ریزی شده‌است. در اوت ۲۰۲۱، این شرکت رسما اعلام کرد که سفارش‌های مشتریان برای و فروش تمام ۲۴ دستگاه برنامه‌ریزی‌شده اف۵ را دارد.[۲۰][۲۱][۲۲][۲۳][۲۴]

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی Iranway ، کانسپت Vanquish Zagato آخرین ساخته استون مارتین بوده که در همکاری با زاگاتو خلق شد. این کمپانی آخرین مدل خود را که با همکاری شرکت طراحی Zagato تولید شده است، معرفی کرد. کانسپت Vanquish Zagato دارای یک موتور V12 بوده و ترکیبی از یک خودروی اسپرت و پویا با موادی باکیفیت و زبان طراحی زاگوتا است.

همکاری Aston Martin با Zagato از سال 1960 و با ماشین DB4 GT Zagato آغاز شد و ساخت خودروی V12 Vantage Zagato در سال 2011 ادامه پیدا کرد. Marek Reichman، معاون مدیر اجرایی استون مارتین و یکی از مدیران خلاق این کمپانی می‌گوید:” در طول این سال‌ها ما سبک طراحی خود را توسعه داده و از مدل‌های CC-100 و One-77 الهام گرفته و آن را کامل‌تر کرده‌‌ایم” او در ادامه افزود: ماشین ونکوئیش زاگوتا نشان می‌دهد که چگونه دو کمپانی در کنار هم جمع شده و طراحی استون مارتین را به‌پیش می‌برند

کانسپت Vanquish Zagato پنجمین خودرویی است که کمپانی استون مارتین با همکاری شرکت زاگوتا تولید کرده است. دفتر مرکزی این کمپانی که در Gaydon بریتانیا واقع شده برای آخرین مدل از محصول خود بدنه‌ای فیبر کربنی را برگزیده و به دلیل استفاده از پنل یک تکه، خطوط تقسیم روی بدنه به حداقل ممکن رسیده است.

یکی از شاخصه‌های اصلی در طراحی کانسپت Vanquish Zagato طراحی حبابی شکل آن در سقف شیشه‌ای بالاست که تا شیشه‌ی عقب کشیده شده است. استون مارتین چنین شکلی از طراحی را به‌عنوان علامت تجاری زاگورا از سال 1950 برگزیده است. گفته می‌شود چراغ‌های به‌کار رفته در این مدل همان تکنولوژی LED است که در مدل Aston Martin Vulcan به‌کار گرفته شده است.

پیشرانه‌ی این خودرو را یک موتور 12 سیلندر تشکیل داده که قدرتی برابر با 592 اسب بخار تولید می‌کند. در طراحی عقب این خودرو نیز 4 لوله اگزوز دیده می‌شود که در پشت سپر فیبر کربنی و در زیر دیفیوزر آن قرار گرفته است. کانسپت Vanquish Zagato در آخر این هفته و در Concorso d’Eleganza Villa d’Este در دریاچه کومو در ایتالیا رونمایی خواهد شد.

فورد ماستنگ (به انگلیسی: Ford Mustang) که با نام موستانگ نیز شناخته می‌شود، خودروی ساخته شده توسط کارخانه فورد است. نسل اول این خودرو بر روی پلتفرم نسل دوم فورد فالکون ساخته و در ۱۷ آوریل ۱۹۶۴ به بازار عرضه شد. در حال حاضر ششمین نسل از این مدل به بازار عرضه شده‌است.

فورد ماستنگ کلاس تازه‌ای به نام پونی کار یا خودروهای پونی را در آمریکای شمالی ایجاد کرد؛ خودروهای اسپرت کوپه‌ای که کاپوتی کشیده و پشت کوتاهی داشتند. خودروهایی نظیر شورلت کامارو، ای‌ام‌سی جاولین و دوج چلنجر از دیگر ماشین‌ها در کلاس پونی کارز هستند. ماستنگ همچنین الهام بخش طراحی خودروهای اسپرت دیگری نظیر تویوتا سلیکا و فورد کاپری هم بود.

پیشینه[ویرایش]

فورد ماستنگ پنج ماه زودتر از آغاز رسمی ساخت خودروهای مدل ۱۹۶۵ به بازار عرضه شد. به همین خاطر به مدل‌هایی که در این پنج ماه تولید شد لقب «مدل ۱۹۶۴ و نیم» داده‌اند. ساخت رسمی خودرو از ۹ مارس ۱۹۶۴ در دیربورن در ایالت میشیگان آغاز شد.

گفته می‌شود نام خودرو توسط جان نجار، طراح خودرو به خاطر علاقه‌اش به جنگنده‌های ماستنگ در جنگ جهانی دوم ماستنگ انتخاب شد. جان نجار در سال ۱۹۶۱ با همکاری فیلیپ تی کلاک در طراحی پروتوتایپی همکاری کرد که ماستنگ ۱ نام گرفت. ماستنگ ۱ به‌طور رسمی در ۷ اکتبر ۱۹۶۲ در گرندپری ایالات متحده آمریکا در واتکینس گلن در نیویورک رونمایی شد. دن گارنی، راننده فرمول یک آن را در پیست راند و رکوردش کمی بیشتر از ماشین‌های فرمول ۱ بود.

روایت دیگری هم دربارهٔ انتخاب نام ماستنگ وجود دارد. گفته می‌شود رابرت جی اگرت، مدیر تحقیقات بازار فورد این نام را انتخاب کرد. براساس این روایت آقای اگرت کتاب «ماستنگ‌ها» نوشته جی. فرانک دوبی را که در سال ۱۹۶۰ چاپ شده بود از همسرش هدیه گرفت و بعداً همین نام الهام بخش نام کانسپت جدید فورد شد. او نام ماستنگ را به فهرست نام‌هایی که دربارهٔ آن بحث بود اضافه کرد و دست آخر این نام با فاصله زیاد انتخاب شد. امتیاز این نام در آلمان در اختیار شرکت کروپ بود و فورد از خرید این امتیاز با قیمت ده هزار دلار سرباز زد و این ماشین تا دسامبر ۱۹۷۸ با نام «تی-۵» در آلمان فروخته شد.

نسل اول (۱۹۶۴–۱۹۷۳)[ویرایش]

فورد ماستنگ مدل ۱۹۶۴

پروژه ساخت ماستنگ با کد تی-۵ ظرف ۱۸ ماه به مدیریت لی یاکوکا و سرمهندسی دونالد ان فری انجام شد.[۱] خودرویی که در این پروژه ساخته شد دو نفره روباز بود و از موتور چهار سیلندر خورجینی آلمانی فورد تانوس استفاده می‌کرد و در ظاهر بسیار شبیه پونتیاک فیه‌رو بود. ادعا می‌شود تصمیم برای ساخت یک ماشین دو نفره به دلیل فروش کم فورد تاندربرد مدل ۱۹۵۵ کنار گذاشته شد. برای بزرگتر کردن بازار این خودرو تصمیم گرفته شد ماشین با ردیف دوم صندلی ساخته شود که جای پای کمی داشت. برای افزایش جای داخل ماشین کمی از فضای صندوق هم کم شده بود.

برلیانس اچ۳۳۰ سدان و برلیانس اچ۳۲۰ هاچ‌بک، خودروهای کامپکتی هستند که توسط شرکت برلیانس آتو از سال ۲۰۱۳ به عنوان جانشین برلیانس بی‌اس۲ عرضه می‌شوند.[۱][۲] این خودرو در ایران نیز توسط پارس خودرو مونتاژ می‌شد.

مدل‌ها[ویرایش]

برلیانس اچ۳۳۰[ویرایش]

برلیانس اچ۳۳۰ یک خودروی سدان است که از آوریل سال ۲۰۱۳ در بازار چین عرضه می‌شود. قیمت این خودرو در چین از ۶۵٬۸۰۰ یوآن تا ۷۵٬۸۰۰ یوآن می‌باشد. این خودرو جانشین برلیانس اف‌سی‌وی است و در اصل نسخهٔ فیس‌لیفت این خودرو است.[۳][۴]

برلیانس اچ۳۲۰[ویرایش]

برلیانس اچ۳۲۰ نسخهٔ هاچ‌بک اچ۳۳۰ است که در سال ۲۰۱۲ در نمایشگاه چنگدو از آن پرده‌برداری شد. قیمت آن در بازار چین از ۶۳٬۸۰۰ یوآن تا ۷۸٬۸۰۰ یوآن است. اچ۳۲۰ هاچ‌بک جانشین خودروی برلیانس اف‌آروی به حساب می‌آید.[۵]

برلیانس سی۳ کراس[ویرایش]

برلیانس سی۳ کراس که با نام برلیانس کراس هم شناخته می‌شود، نسخهٔ تغییر شکل یافتهٔ برلیانس اچ۳۲۰ است که توسط شرکت برلیانس آتو طراحی شده و توسط شرکت پارس خودرو به صورت انحصاری فقط برای بازار ایران عرضه می‌شود. در ابتدا قرار بود این خودرو با نام برلیانس اچ۳۲۰ کراس در بازار چین هم عرضه شود ولی این اتفاق رخ نداد. تغییرات این خودرو نسبت به برلیانس اچ۳۲۰ بسیار محدود است و فقط در زمینه‌های ارتفاع بیشتر، اسپویلر عقب، رکاب جانبی پلاستیکی و ریل سقفی از اچ۳۲۰ متمایز است.[۶] البته سی۳ کراس نسبت به اچ۳۲۰ از امکانات بیشتری بهره می‌برد که از مهمترین امکانات این خودرو می‌توان به دو ایربگ، سیستم‌های ترمز ABS و EBD، سیستم تنظیم هوای ورودی الکترونیکی، سنسور دنده عقب، سانروف برقی، پاور ویندوز، قابلیت تنظیم صندلی راننده در ۸ جهت به همراه تنظیم گودی کمر، مالتی مدیا مجهز به سیستم مسیریابی، سیستم ورود و استارت بدون کلید و غربیلک چرمی فرمان اشاره کرد. این خودرو با دو موتور ۱٫۵ و ۱٫۶ لیتری عرضه می‌شود که نسخهٔ ۱٫۵ لیتری ۱۰۳ و نسخهٔ ۱٫۶ لیتری ۱۱۴ اسب بخار است که به وسیله جعبه‌دندهٔ ۴ سرعتهٔ خودکار به چرخ‌ها انتقال می‌یابد.[۷] نسخهٔ دنده‌ای این خودرو نسبت به نسخهٔ اتوماتیک آن آپشن‌های کمتری دارد، اما از لحاظ شتاب نسبت به آن بهتر است.

تویوتا سوپرا (Toyota Supra) (به ژاپنی: ト ヨ タ ・ ス ー プ ラ) یک خودروی اسپورت و جی‌تی است که توسط شرکت تویوتا از ابتدای سال ۲۰۰۱ ساخته شده‌است. چهار نسل اولیهٔ سوپرا از سال ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۲ تولید شد. نسل پنجم از مارس ۲۰۱۹ تولید و از ماه مه ۲۰۱۹ به فروش رسید.[۳] طراحی سوپرای اصلی از تویوتا سلیکا گرفته شده بود، اما از آن درازتر و عریض‌تر بود.[۴] از اواسط سال ۱۹۸۶، سوپرای مدل آ۷۰ به مدلی جدا از سلیکا تبدیل شد و تویوتا نیز استفاده از پیشوند سلیکا را برای آن متوقف کرد و نام خودرو را سوپرا گذاشت.[۵] اما همچنان به‌دلیل شباهت و گذشتهٔ نام سلیکا، این دو خودرو گاهی با یکدیگر اشتباه گرفته می‌شوند. نسل نخست، دوم و سوم سوپرا در کارخانهٔ تاهارا در تاهارای آیچی مونتاژ شد، در حالی‌که نسل چهارم در کارخانهٔ موتوماچی در تویوتا سیتی مونتاژ شد. نسل پنجم سوپرا در کنار ب‌ام‌و زد۴ (جی۲۹) در گراتس اتریش توسط مگنا اشتایر مونتاژ می‌شود.

سوپرا همچنین به‌دلیل طرح‌بندی شش سیلندر خطی ریشه‌های بسیاری در تویوتا ۲۰۰۰جی‌تی دارد. سه نسل اول سوپرا با موتورهایی مستقیماً مرتبط با موتور مدل اِم تویوتا کراون و تویوتا ۲۰۰۰جی‌تی ارائه شد. جنبه‌های داخلی مانند کد شاسی "A" نیز در آن‌ها مشابه بود.

لوگوی سوپرا از لوگوی اصلی سلیکا گرفته شده‌است که به‌جای نارنجی، آبی است. این لوگو تا ژانویهٔ ۱۹۸۶ که سوپرا آ۷۰ معرفی شد مورد استفاده قرار گرفت. لوگوی جدید از نظر اندازه مشابه بود، با نوشته‌های نارنجی روی پس زمینهٔ قرمز، اما بدون طرح اژدها. این لوگو به نوبه خود تا سال ۱۹۹۱ روی سوپراها بود که تویوتا به لوگوی بیضی شکل فعلی شرکت تغییر لوگو داد. (لوگوی اژدها یک لوگوی سلیکا بدون توجه به رنگ آن بود. در دو نسل اول سوپرا ظاهر شد زیرا آن‌ها رسما تویوتا سلیکا بودند. لوگوی اژدها برای سلیکا مورد استفاده قرار گرفت تا این‌که تولید آن نیز متوقف شد)

در سال ۱۹۹۸، تویوتا فروش نسل چهارم سوپرا را در ایالات متحده متوقف کرد.[۶] تولید نسل چهارم سوپرا برای بازارهای جهانی نیز در سال ۲۰۰۲ به پایان رسید.

پراید (به انگلیسی: Pride) خودرویی است که توسط شرکت کیا موتورز در کره جنوبی تولید شد. تولید این خودرو در ایران از سال ۱۳۷۲ توسط شرکت سایپا در دو مدل سدان و هاچ‌بک تحت عنوان «صبا» و «نسیم» آغاز شد. خاستگاه نخستین خودرو پراید، مدل فورد فستیوای ساخت کشور آمریکا است.[۲] مدل‌های اولیه پراید از خودروهای مزدا ۱۲۱ و فورد فستیوا گرفته شد و سپس توسط شرکت کیا موتورز با تغییراتی در کره جنوبی ساخته شد ولی به دلیل نبود ایمنی لازم نتوانست مجوز صادرات به آمریکا و اروپا را بگیرد. پراید در ایران به دلیل پایین بودن هزینه ساخت و قطعات جانبی سال‌ها پرفروش‌ترین خودروی ایران بود اما با مقایسه فناوری خودروهای جدید با قیمت کمتر در کشورهای خارجی برای مثال مدل‌های هیوندای اکسنت، شورلت آویو، فورد فیستا، تویوتا یاریس، هوندا فیت، کیا فورت و نیسان سنترا باعث انتقادات فراوانی به این خودرو در سال‌های گذشته شده‌است. پس از سال‌ها جدال بر سر این خودرو، تولید پراید در تیرماه ۱۳۹۹ متوقف شد.

پراید در ایران برای بیش از ۲۰ سال آن هم در مدل‌های مختلف تولید شده‌است. مدل‌های مختلف پراید در ایران شامل دو مدل سدان ۱۳۱ و ۱۳۲، یک مدل هاچ‌بک ۱۱۱، یک مدل لیفت‌بک با نام ۱۴۱، و یک مدل وانت با نام ۱۵۱ می‌شوند. علاوه بر این مدل ۱۳۱ پیش از تغییر طراحی داخلی و بروزرسانی‌های جزئی در نمای بیرونی، با نام سایپا صبا شناخته می‌شد و مدل هاچ‌بک آن که سپس با مدل ۱۱۱ جایگزین شد نیز سایپا نسیم نام داشت.

بنابر اعلام شرکت سایپا تولید مدل‌های ۱۳۲، ۱۱۱ و ۱۳۱ به‌ترتیب در دی ۱۳۹۸، اردیبهشت ۱۳۹۹ و تیر ۱۳۹۹ متوقف شد و خودروهای تیبا، ساینا و کوییک جایگزین مدل‌های پراید شد.

سازمان پزشکی قانونی ایران خودروهای خانواده پراید را رکورددار آمار تلفات حوادث رانندگی دانسته‌است.

تاریخچه

مزدا ۱۲۱ مدل ۱۹۸۹

فورد فستیوا

پراید در اصل در شرکت مزدا ژاپن با سفارش فورد طراحی شد.[۳][۴] نسل نخست این خودرو که در سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۳ تولید و در ژاپن با نام مزدا ۱۲۱ و در آمریکای شمالی توسط شرکت فورد با نام فورد فستیوا به فروش رسید.

این مدل همچنین با نام کیا پراید از ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۰ در شرکت کیا موتورز کره جنوبی تولید شد و در سال ۲۰۰۱ خط تولید آن به سایپا فروخته شد.[۵]

شرکت سایپا با ایجاد زنجیره‌ای از قطعه‌سازان فنی در گروه سایپا و با حمایت از قطعه‌سازان بخش خصوصی سعی در بومی‌سازی تولید خودروی پراید نمود و آن را با نام‌های نسیم (پراید هاچ‌بک)، صبا (پراید سدان)، سفری (پراید استیشن)، سایپا ۱۳۲، سایپا ۱۳۱، سایپا ۱۱۱، سایپا ۱۴۱ و وانت پراید (سایپا ۱۵۱) در ایران عرضه کرد.

در زمستان سال ۱۳۸۹ شرکت سایپا محصولات خود را بر پایه پلتفرم پراید متوقف نمود و تولید بر اساس پلتفرم X100 را آغاز کرد و محصولات خود را با نام‌های جدید:سایپا ۱۱۱، سایپا ۱۳۱، سایپا ۱۳۲ و سایپا ۱۴۱ و سایپا ۱۵۱ تولید می‌کرد.[۶]

شرکت کیا موتورز نسل‌های دوم و سوم کیا ریو را در بعضی از بازارها با نام پراید عرضه کرد.[۷][۸] قوی‌ترین موتور نسل سوم ریو ۱٫۶ لیتر حجم، ۱۳۸ اسب بخار قدرت و ۱۶۷ نیوتن متر گشتاور دارد.[۹]

سیتروئن زانتیا (به فرانسوی: Citroën Xantia) نام خودرو خانوادگی است که میان سال‌های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۲ توسط شرکت سیتروئن در دو نوع اتاق پنج در لیفت بک و استیشن تولید شد. مدل‌های پنج در لیفت بک میان سال‌های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ در خط تولید سیتروئن در شهر رن فرانسه تولید و مدل‌های استیشن میان سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۲ در خط تولید شرکت هولیز (Heuliez) در شهر سوریز فرانسه تولید گردید و تا سال ۲۰۰۹ در ایران تولید شد. سیتروئن زانتیا در دو فاز جداگانه تولید گردید. فاز اول میان سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ تولید گردید و در سال ۱۹۹۸ فاز دوم این مدل که دچار تغییراتی مانند فیس لیفت در ظاهر و تغییرات در سامانه‌های برقی، ایمنی و تجهیزات داخلی و موتور و گیربکس‌های قابل انتخاب گردیده بود جایگزین مدل‌های فاز یک گردید و تولید این مدل تا سال ۲۰۰۲ ادامه یافت. مدل پنج در لیفت بک علاوه بر فرانسه به تعداد محدود در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ در چین توسط شرکت فنگشن-سیتروئن نیز مونتاژ گردید. پس از توقف تولید این خودرو در فرانسه، شرکت سایپا در خط تولید تهران میان سال‌های از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۰ اقدام به تولید و عرضه این خودرو برای بازار داخلی ایران نمود. بدنه سیتروئن زانتیا توسط دانیل آبرامسون در شرکت برتونه ایتالیا طراحی گردید. طراحی داخلی این مدل نیز توسط برتونه انجام گرفت. این خودرو با دو نوع بدنه پنج در لیفت بک و استیشن تولید گردید. موتورها و سامانه انتقال نیرو در نظر گرفته شده برای زانتیا همان موتورهای مشترک در گروه پی اس ای از ۱٫۶ لیتری چهار سیلندر خطی تا ۲٫۹ لیتری شش سیلندر وی شکل بنزینی و همچنین از ۱٫۹ لیتری دیزلی تنفس معمولی تا ۲٫۱ توربو دیزل بودند. در این مدل انتقال نیرو به چرخهای جلو از طریق گیربکس‌های ۵ دنده دستی گروه پی اس آ و گیربکس‌های اتوماتیک ساخت شرکت ZF آلمان و همچنین گیربکس اتوماتیک AL4 طراحی و ساخته مشترک گروه پی اس آ و رنو استفاده شد. در این مدل همانند دیگر سیتروئن‌های متوسط و بزرگ در آن دوران از سامانه تعلیق هیدروپنوماتیک معروف سیتروئن استفاده گردید ولی به غیر از سامانه تعلیق هیدروپنوماتیک در برخی مدل‌های زانتیا از نسل دوم سامانه تعلیق هیدراکتیو نیز استفاده شد که نسل جدید الکترونیک کنترل از سامانه تعلیق هیدروپنوماتیک بودند و بر روی این مدل‌ها امکان سفارش محور عقب فرمان پذیر با میزان فرمان پذیری ۳ درجه نیز وجود داشت. در مدل‌های تولید ایران حق انتخاب بسیار محدود بود. بدنه فقط به صورت پنج در لیفت بک و موتورها فقط در سه نوع ۱٫۸، ۲٫۰ و ۳٫۰ لیتر بنزینی و انتقال نیروی گیربکس، ۵ دنده دستی و برخی اتومات بوده‌است.

نام زانتیا مانند برخی نامها در مدلهای دیگر سیتروئن برگرفته از اسامی تاریخ باستان یونان می‌باشد. زانتیا برگرفته از کلمه زانتوس (در زبان یونانی به معنی طلائی) و برگرفته شده از نام شهر باستانی زانتوس یا زانث (یونانی: Ξάνθος زانثُس) یا (شهر طلائی) در منطقه باستانی لیکیه است. از آثار مشهور به جا مانده در خرابه‌های این شهر سنگ نبشته زانتیائی یا Xanthian Obelisk می‌باشد که در دوران حکومت امپراتوری هخامنشی بر این ناحیه نوشته شده‌است

پژو ۴۰۵ (به انگلیسی: Peugeot 405) یک خودروی سدان سایز متوسط ساخت شرکت پژو کشور فرانسه، نسل پنجم از سری چهار (سدان متوسط) شرکت پژو است. در سال ۱۹۸۷ تولید آن آغاز و در سال ۱۹۹۶ با معرفی پژو ۴۰۶ در اروپا تولید آن پایان یافت. این خودرو توسط تیم طراحی خودروی پینین‌فارینا ایتالیا طراحی شد که در سال ۱۹۸۸، دقیقاً یک سال پس از تولید، برنده جایزه خودروی سال اروپا شد و تا کنون نیز هیچ خودرویی نتوانسته امتیاز بالاتری از ۴۰۵ در این زمینه کسب کند و از سال ۱۹۸۸ تا کنون پژو ۴۰۵ با ۴۶۴ امتیاز رکورد دار این تست می‌باشد. پژو ۴۰۵ مبنای تولید بسیاری از محصولات در خودروسازی ایران خودرو است.

تاریخچه

پژو ۴۰۵ مدل ۱۹۹۱ در آمریکای شمالی (قبل از فیس‌لیفت)

پژو ۴۰۵ مدل ۱۹۹۴ بعد از فیس‌لیفت فاز۲؛ در این نسخه چراغ‌های عقب بروزرسانی، بخش کرکره‌ای بین چراغ‌های عقب حذف و داشبورد خودرو دچار تغییراتی شد

در ژوئیه ۱۹۸۷، پژو مدل ۴۰۵ را تنها در نسخه سدان معرفی کرد. فروش ۴۰۵ به سرعت در بازارهای قاره اروپا آغاز شد در آغاز فروش برای پژو ۴۰۵، چهار موتور بنزینی با قدرت از ۶۴ تا ۱۵۸ اسب‌بخار موجود بودند که در سال ۱۹۸۸، انواع موتورهای دیزل و توربوشارژر به موتورهای قابل سفارش برای ۴۰۵ اضافه شدند. مدل استیشن نیز در طول سال ۱۹۸۸ معرفی شد، تا سال ۱۹۹۰ حدود یک میلیون دستگاه پژو ۴۰۵ توسط پژو فروخته شد. ۴۰۵ در سال ۱۹۹۱ یک‌بار فیس‌لیفت شد، به روزرسانی‌های این فیس‌لیفت در داشبورد، فرمان اتومبیل و عایق‌های صوتی بود.[۳]

در سال ۱۹۹۲ پژو ۴۰۵ یک‌بار دیگر فیس‌لیفت شد. در فاز دوم فیس‌لیفت چراغ‌های عقب باز طراحی شدند و بخش کرکره‌ای میان‌چراغ‌های عقب حذف شد. همچنین در فاز دوم یک داشبورد جدید برای ۴۰۵ طراحی شد. در فیس‌لیفت دوم در نسخه‌های MI16 و T16 دو کیسه‌هوا در جلو قرار داده شد. در پاییز سال ۱۹۹۵، پژو ۴۰۶ رونمایی و تولید نسخه سدان ۴۰۵ متوقف شد. ۴۰۵ یکی از پرفروش‌ترین ماشین‌های خانوادگی در اروپا بود که بیشترین فروش خود را در فرانسه و بریتانیا تجربه کرد. این خودرو هشتمین خودروی پرفروش در بریتانیا در سال‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ بود.[۴]

قهرمانی های جهانی 405 :

۱۹۸۸ – ۱۹۹۰ تا اواخر دهه 90 میلادی : پژو ۴۰۵ T16 با رانندگی آری واتانن رکورد جدیدی را در رالی پایکس پیک به ثبت رساند. در پی پیروزی و رکوردهای ۴۰۵ در رالی پایکس پیک باز هم این خودروی افسانه‌ای قهرمانی رالی داکار پاریس را در سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰ تا 1999 از آن خود کرد. 405 t16 رالی با قدرت موتور 600 اسب بخار و قهرمانی های مکرر جهانی در اواخر دهه 80 و 90 میلادی با رانندگی آری واتانن